VN-afgevaardigden dringen aan op sterker kader voor nucleaire ontwapening nu meningsverschillen over verdragen voortduren

In de Eerste Commissie van de Algemene Vergadering van de VN klonk de oproep om zowel bestaande als nieuwere verdragen te benutten om de nucleaire ontwapening te versterken. Afgevaardigden uitten ook hun bezorgdheid over de modernisering van arsenalen en de vastgelopen vooruitgang bij ontwapeningsverplichtingen.

Tijdens een debat op 19 oktober noemden sprekers het Verdrag inzake de niet-verspreiding van kernwapens (NPV) de hoeksteen van het mondiale regime, terwijl veel staten zonder kernwapens aandrongen op juridisch bindende stappen met een vast tijdpad naar ontwapening. Ook wezen zij op het Verdrag inzake het verbod op kernwapens (TPNW) uit 2017, dat in 2021 in werking trad, als een bijdrage aan het bredere juridische kader. De eerste toetsingsconferentie ervan staat gepland van 30 november tot en met 4 december op het VN-hoofdkantoor in New York. [1]

Afgevaardigden riepen ook op het in 1996 aangenomen Alomvattend Kernstopverdrag in werking te laten treden. Dat is nog niet gebeurd. Sommige sprekers steunden onderhandelingen over een verdrag dat de productie verbiedt van splijtbaar materiaal voor kernwapens of andere nucleaire explosieven. [1]

De meningen verschilden over de aanpak van ontwapening. Het Verenigd Koninkrijk en India pleitten voor een geleidelijke, stapsgewijze aanpak. De Indiase vertegenwoordiger zei dat het TPNW voor zijn land geen verplichtingen schept en omschreef het nucleaire beleid van India als gebaseerd op geloofwaardige minimale afschrikking, met een beleid om niet als eerste kernwapens te gebruiken. [1]

De vertegenwoordiger van Pakistan schetste een sterk afwijkend beeld van de regionale veiligheid en beschuldigde India ervan de voorraden splijtbaar materiaal buiten internationale waarborgen uit te breiden en zijn overbrengingssystemen sneller inzetbaar te maken. Hij betoogde dat een voorgesteld verdrag over een productieverbod de bestaande voorraden — en wat hij de huidige asymmetrieën noemde — ongemoeid zou laten. Dit waren beweringen tijdens het debat, geen gedeelde opvattingen onder de afgevaardigden. [1]

Andere sprekers benadrukten de humanitaire en ontwikkelingsrisico’s van kernwapens. De vertegenwoordiger van Tunesië verwees naar een raming van bijna $120 miljard aan investeringen in kernwapens vorig jaar en riep op de middelen in plaats daarvan aan vrede en ontwikkeling te besteden. Mozambique drong aan op sterker multilateralisme en naleving van verdragen, terwijl Mongolië wees op zijn beleid om de status van kernwapenvrije staat te handhaven.