Franse archivarissen digitaliseren vergeten familiefilms om herinneringen te bewaren
De Franse groep Ofnibus digitaliseert familiefilms en -videobanden die het publiek binnenbrengt. Zo bewaart de groep beelden en helpt ze mensen opnieuw contact te maken met herinneringen en geschiedenissen die anders verloren zouden kunnen gaan.

Een Franse groep reist van stad naar stad om oude familiefilms en -videobanden te digitaliseren. Zo helpt ze persoonlijke herinneringen te bewaren die anders misschien zouden worden weggegooid, en krijgen familieleden de kans te achterhalen wat er op de beelden te zien is.
Ofnibus heeft in vijf jaar tijd 23 residenties gehouden. Tijdens een recent verblijf in Antibes aan de Franse Rivièra digitaliseerde de groep 22 uur amateurbeelden en organiseerde ze een openbare vertoning van een film van 30 minuten, samengesteld uit geselecteerde beelden. Ongeveer 50 inwoners kwamen kijken.
Het archiefwerk kan familiegeschiedenissen weer zichtbaar maken. De 30-jarige leraar Romain Gimenes keek naar Super 8-beelden van zijn grootvader, die hij nooit had ontmoet, en herkende de man naar wie hij zijn tweede naam had gekregen. Op de spoelen stonden ook familieleden en een tankstation dat ooit van zijn familie was en inmiddels heeft plaatsgemaakt voor een bakkerij.
De gepensioneerde reisagent Sophie Roux-Nantas bracht 16 spoelen mee uit de periode van de jaren 1930 tot en met de jaren 1960, die in haar garage waren achtergelaten. Yohan Chabert, een fysiotherapeut, bracht 28 videocassettes uit de jaren 1990 mee.
De leden van Ofnibus, Stephanie Ange, Pierre Bouchut en Margot Lestien, nemen apparatuur mee naar gemeenschappen om materiaal dat het publiek binnenbrengt te bekijken, te scannen en te bewaren. Ze zeggen dat veel ervan binnenkomt zonder duidelijke labels en zonder dat iemand zeker weet wat erop staat. Op de vertoning in Antibes waren beelden te zien van Brigitte Bardot, die aan de Rivièra woonde, gefilmd met een mand rozen.
Het werk van de groep legt ook het dagelijks leven vast, buiten de herinneringen van één familie. In vijf jaar tijd is Bouchut beelden tegengekomen van onder meer bruiloften en verjaardagen, maar ook van landbouw en taferelen die verband houden met de Tweede Wereldoorlog, zegt hij. Lestien zegt dat het dringend is de beelden te identificeren en te begrijpen zolang mensen die de afgebeelde personen en omstandigheden kennen nog in leven zijn.
Filmformaten voor thuisgebruik, zoals Kodak Super 8, dat in 1965 werd geïntroduceerd, maakten amateurfilmen toegankelijker. Maar oudere projectoren en videospelers komen minder vaak voor, en geërfde films kunnen moeilijk te bekijken of te identificeren worden. Dankzij de gedigitaliseerde kopieën kunnen families de beelden bekijken en delen; het project in Antibes heeft ook geselecteerd materiaal voor een archief bewaard.
Log in om dit artikel een duimpje omhoog of omlaag te geven.
Uit de discussie
Besloten testdiscussie. Reacties zijn meningen van lezers en worden nog niet automatisch op feiten gecontroleerd. Bewerken kan tot 60 seconden na plaatsing.
De volgorde geldt voor hoofdreacties; antwoorden staan daaronder van oud naar nieuw. Nieuwe reacties en likes kunnen de volgorde wijzigen. Ververs voor de actuele rangschikking.
Reacties laden…