VN-expert waarschuwt voor honger in oorlogstijd: 1,4 miljoen mensen kampen met catastroale voedselonzekerheid

VN-speciaal rapporteur Sofía Monsalve Suárez waarschuwde de Derde Commissie van de Algemene Vergadering op 16 oktober dat hongersnood opnieuw oprukte en honger als oorlogswapen werd ingezet. Tijdens dezelfde bijeenkomst uitten andere onafhankelijke experts hun zorgen over de behandeling van jonge demonstranten en belemmeringen voor humanitaire hulp aan lhbti-personen. [1][2]

De omvang van de voedselcrisis is schrijnend, al gaan de tijdens de bijeenkomst genoemde cijfers over 2025 en niet over de situatie op de dag van het debat. Een beoordeling van het Gemeenschappelijk Centrum voor Onderzoek van de Europese Commissie telde 1,4 miljoen mensen in de zwaarste categorie van acute voedselonzekerheid, bekend als Catastrofe, in Haïti, Mali, de Gazastrook, Zuid-Soedan, Soedan en Jemen. Dat waren er meer dan de ongeveer 155.000 mensen in 2016. In delen van Gaza en Soedan werd hongersnood bevestigd; het aantal mensen in de categorie Catastrofe betekent niet dat in alle zes gebieden hongersnood was vastgesteld. [5]

Volgens dezelfde beoordeling kampten 266 miljoen mensen in 47 landen en gebieden met ernstige acute voedselonzekerheid — 22,9% van de onderzochte bevolking. Deze cijfers meten de ernst van de honger, niet hoeveel mensen opzettelijk zijn uitgehongerd of wie daarvoor verantwoordelijk was. Ook toont het lagere totaal dan in 2024, toen in 53 landen en gebieden 296 miljoen mensen werden geteld, op zichzelf geen verbetering aan: er waren minder gegevens beschikbaar en minder landen werden meegenomen, terwijl het aandeel van de onderzochte bevolking steeg van 22,3% naar 22,9%. [5]

Over het recht om te demonstreren zei speciaal rapporteur Gina Romero dat jonge activisten te maken kregen met stigmatisering, surveillance en repressie. Ze drong er bij regeringen op aan jongeren een betekenisvolle rol te geven bij besluitvorming. Haar rapport was gebaseerd op 190 inzendingen en overleg met meer dan 500 jonge activisten en jongerenorganisaties. India betwistte haar beschrijving van represailles of stigmatisering van jongeren die over geestelijke gezondheid en genderrechtvaardigheid spraken. Israël verwierp bevindingen over Palestijnse jongeren en zei dat zijn rechtshandhavingsoperaties gericht waren op strafbare feiten, geweld of terrorisme, niet op politiek activisme.