VN verlengt missie in Centraal-Afrikaanse Republiek, met kleiner toegestaan troepencontingent

De VN-Veiligheidsraad heeft het mandaat van zijn vredesmissie in de Centraal-Afrikaanse Republiek met een jaar verlengd. Tegelijkertijd verlaagde de raad het aantal militairen dat de missie mag inzetten en zette hij uiteen hoe sommige verantwoordelijkheden geleidelijk aan de regering worden overgedragen.

De raad nam resolutie 2836 op 12 november unaniem aan en verlengde het mandaat van MINUSCA tot 15 november 2027. De missie mag maximaal 12.000 militairen inzetten, tegen voorheen 14.046, naast 2.265 politieagenten en 40 medewerkers van de gevangenisdiensten.

De resolutie roept de missie op haar middelen te concentreren in gebieden met een hoog risico, met name langs de grenzen, en tegelijk in staat te blijven snel te reageren om burgers te beschermen en de uitbreiding van het staatsgezag te ondersteunen. De prioritaire taken van MINUSCA omvatten de bescherming van burgers, de inzet van nationale veiligheidstroepen, steun aan het vredesproces en het faciliteren van humanitaire hulp.

De overdracht van taken moet geleidelijk en gefaseerd verlopen, afhankelijk van de omstandigheden ter plaatse. De raad heeft de missie en de regering van de Centraal-Afrikaanse Republiek gevraagd onderscheid te maken tussen taken die stapsgewijs kunnen worden overgedragen, taken waarvoor meer capaciteitsopbouw nodig is en taken die bij MINUSCA moeten blijven. De secretaris-generaal van de VN moet in februari, juni en oktober 2027 verslag uitbrengen over de uitvoering en de voortgang van de overgang.

De stemming volgde op een oproep in oktober van MINUSCA-chef Valentine Rugwabiza aan de raad om voldoende troepen en operationele capaciteit te behouden, te midden van zorgen over onveiligheid in het noordoosten en druk op de middelen. Ze waarschuwde dat geweld nabij de Soedanese grens de kwetsbare vooruitgang in gevaar kon brengen.

Na de stemming verwelkomde de vertegenwoordiger van de Centraal-Afrikaanse Republiek de verlenging, maar waarschuwde hij dat de onveiligheid langs de grenzen voortduurde, vooral door de overloop van het conflict in Soedan. Hij zei dat een meer gerichte aanwezigheid niet mocht ontaarden in afwezigheid op plekken waar mensen nog bescherming nodig hebben, en betoogde dat verantwoordelijkheden pas moesten worden overgedragen wanneer de nationale autoriteiten over voldoende capaciteit en middelen beschikten.

Ook Frankrijk waarschuwde dat de veiligheidswinst kwetsbaar bleef, vooral langs de Soedanese grens. De Verenigde Staten verwelkomden de vooruitgang, maar zeiden dat vredesmissies moeten toewerken naar een einddoel en een ordelijke overgang.