Trumps ‘bewijs’ over de afzettingsprocedure rond Oekraïne toont geen bedrog aan

In het memorandum van het Witte Huis over Trumps telefoongesprek van 25 juli 2019 met de Oekraïense president Volodymyr Zelensky staat dat Trump “Biden’s son” ter sprake bracht en Zelensky vroeg ernaar te kijken, met de woorden “look into it”. Trump stelde voor contact op te nemen met zijn persoonlijke advocaat Rudy Giuliani en de toenmalige minister van Justitie, William Barr. Het memorandum is geen woordelijk transcript en bevat geen expliciete voorwaarde waarbij militaire steun werd gekoppeld aan een onderzoek. [5]

Afzonderlijk stelde de Government Accountability Office in januari 2020 vast dat het begrotingsbureau van het Witte Huis ongeveer $214 miljoen had achtergehouden van een Pentagon-steunprogramma van $250 miljoen voor Oekraïne, in strijd met de wet. Het verwierp het argument van het Office of Management and Budget dat de opschorting een toegestane beleidsevaluatie was en concludeerde dat dit in strijd was met de Impoundment Control Act. Die vaststelling betrof de begrotingswetgeving, niet Trumps electorale motief. [6]

Bill Taylor, destijds een hoge Amerikaanse diplomaat in Kyiv, getuigde in november 2019 dat ambassadeur Gordon Sondland hem had verteld dat zowel de veiligheidssteun als een ontmoeting in het Witte Huis afhankelijk waren van een openbare aankondiging van onderzoeken. Taylor had niet rechtstreeks met Trump gesproken en vertelde ook dat Sondland Trumps ontkenning van een tegenprestatie had overgebracht. De opschorting van de steun was in september opgeheven, zonder dat Oekraïne de besproken openbare verklaring had afgelegd. Dit zijn belangrijke kanttekeningen bij de beschuldiging, maar geen ervan is een nieuwe onthulling uit het artikel met zes punten. [4]

Contacten met Burisma en de getuigenis

Een groot deel van het artikel gaat over voormalig Amerikaans ambassadeur Marie Yovanovitch. Uit de correspondentie blijkt dat informatie en verzoeken over Burisma haar bereikten: een medewerker van de ambassade stuurde haar in augustus 2017 een samenvatting van de zaak tegen de oprichter; bestuurslid Cofer Black vroeg om een kennismakingsgesprek; en een verzoek om een gesprek van lobbyfirma Blue Star Strategies, over een visumkwestie, werd in januari 2018 aan haar doorgestuurd. Ook is een conceptantwoord aan Black bewaard gebleven, al vermeldt de begeleidende e-mail van de ambassade dat niet zeker was of het was ondertekend en verzonden. [2]

Die documenten geven aanleiding tot vragen over hoe volledig Yovanovitch zich de correspondentie herinnerde. Haar getuigenis was echter genuanceerder dan een categorische ontkenning dat ze van Burisma wist.

Toen haar tijdens haar verhoor op 11 oktober 2019 werd gevraagd of ambassadepersoneel haar na haar aankomst in 2016 had ingelicht, antwoordde ze aanvankelijk “No”, waarna ze eraan toevoegde: “I don’t recall that I was briefed on that.” Ze zei dat Burisma geen “front burner issue at the time” was. Elders in hetzelfde verhoor erkende ze dat George Kent, haar voormalige plaatsvervanger, met haar had gedeeld wat hij had begrepen van de Britse rechtszaak tegen de oprichter van Burisma. Latere correspondentie toont op zichzelf niet aan dat ze bewust een valse getuigenis aflegde. [3]

Het artikel stelt ook dat Kent van standpunt veranderde over de invloed van Hunter Biden. In een e-mail uit november 2016 die Just the News citeert, waarschuwde Kent dat Hunters bestuurslidmaatschap “undercut the anti-corruption message” van Amerikaanse functionarissen. De nieuwssite erkent dat ze al vóór de declassificatie over die e-mail had bericht. [9]

Schade aan de geloofwaardigheid van beleid is iets anders dan het veranderen van overheidsbesluiten om een bedrijf te beschermen. Tijdens de openbare hoorzitting over de afzettingsprocedure beschreef Kent openlijk zijn zorg dat Hunters positie de indruk van een belangenconflict kon wekken. Hij zei ook dat hij geen poging van een Amerikaanse functionaris had gezien om Burisma te beschermen en dat Amerikaanse functionarissen hadden gepleit voor heropening van het mislukte onderzoek naar de oprichter. Zijn ethische zorg ontbrak niet in het dossier van de afzettingsprocedure. [4]

Bidens beleid en de klokkenluider

Een ander argument is dat Joe Biden het Amerikaanse beleid veranderde door in 2015 een leninggarantie afhankelijk te stellen van het vertrek van procureur-generaal Viktor Shokin, ondanks een eerdere gunstige aanbeveling. Zelfs als die opeenvolging klopt, zou een strengere voorwaarde voor de lening niet aantonen dat Biden handelde om het bedrijf van zijn zoon te beschermen. [8]

De analyse van The Washington Post waarop dat argument steunt, beschreef Shokins vertrek als een belangrijk anticorruptiedoel van Bidens reis. Amerikaanse en Europese functionarissen zagen de procureur als een obstakel voor hervormingen. Kent getuigde eveneens dat Bidens eis deel uitmaakte van het officiële Amerikaanse beleid. Een verandering in onderhandelingstactiek en een verandering bedoeld om Burisma te beschermen zijn geen gelijkwaardige conclusies. [10] [4]

Het argument over de klokkenluider haalt berichtgeving uit april 2026 opnieuw aan. Just the News berichtte dat de klager als Democraat stond geregistreerd, met Biden had samengewerkt en op een formulier geen vinkje had gezet bij het vakje voor eerder contact met het Congres. In hetzelfde bericht citeerde de nieuwssite de uitleg van de klager dat het contact ging over procedureel advies bij het melden van misstanden, niet over de inhoud van de beschuldigingen. [11]

Mogelijke politieke vooringenomenheid werd al erkend in de oorspronkelijke beoordeling van de inspecteur-generaal. In zijn brief van 26 augustus 2019 wees Michael Atkinson op “some indicia of an arguable political bias” en merkte hij op dat de klager het telefoongesprek tussen Trump en Zelensky niet rechtstreeks had meegemaakt. Toch vond hij de klacht geloofwaardig lijken, onder verwijzing naar andere informatie die hij tijdens zijn eerste beoordeling had verkregen. Die brief maakt niet duidelijk of de onderzoekers van het Huis alle onderliggende details ontvingen waarover nu wordt bericht, maar weerspreekt wel de suggestie dat zijn beoordeling de mogelijkheid van vooringenomenheid negeerde. [7]

De onthullingen laten ruimte om herinneringen van getuigen, ethische bezwaren en de behandeling van de klacht kritisch te bekijken. Ze tonen niet aan dat de zaak voor de afzettingsprocedure bedrog was of dat Trumps ingrijpen een legitiem publiek belang diende. De zes punten presenteren als doorslaggevend bewijs dat Amerika is opgelicht, is misleidend.