Hubbard vrijgelaten, maar Trumps claim over sancties blijft onbewezen

De wet staat de president toe vrijstellingen te verlenen nadat schriftelijk is vastgesteld dat dit in het nationale belang is en een toelichtend rapport aan het Congres is gestuurd; in Trumps besluit staat dat beide zijn ingediend. Het besluit liet ook sancties op grond van eerdere presidentiële besluiten van kracht. Onderhandelingen en bestaande sancties bestonden dus naast elkaar, maar dat zegt niet hoe Moskou op een nieuwe escalatie zou hebben gereageerd. [2] [3]

De regering had sancties eerder voorgesteld als pressiemiddel voor diplomatie. Op 28 juli steunde het begrotingsbureau van het Witte Huis het wetsvoorstel als middel om Rusland ertoe te bewegen „vredesvoorwaarden te aanvaarden”. Het steunde ook ruime bevoegdheden voor de president om de maatregelen op te schorten. Dat standpunt ging over vredesonderhandelingen, niet over de specifieke voorwaarden voor Hubbards vrijlating. [4]

Meerdere redenen voor het uitstel

De opschorting kreeg kritiek van Amerikaanse parlementariërs, onder wie Republikeinen, en van de Oekraïense president Volodymyr Zelensky, die zei dat Rusland daardoor werd aangemoedigd om door te vechten. [10]

Minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio had economische en diplomatieke redenen gegeven om de maatregelen voorlopig niet in te voeren. In opmerkingen die het ministerie van Buitenlandse Zaken publiceerde en die Forth reproduceerde, zei hij op 17 oktober dat hij dacht dat Trump 60 dagen wilde om de effecten van sancties en invoerheffingen op de Amerikaanse en wereldeconomie te beoordelen. Hij wees op de krappe energievoorraden en de positie van India als partner van de VS. Op 19 oktober verwees hij naar de lopende gesprekken met Oekraïne en Rusland en naar pogingen om een handelsakkoord met India af te ronden. [5] [6]

De onderhandelingen over de gevangene waren ook al openbaar voordat Hubbard werd vrijgelaten. The New York Times schreef in een artikel dat The Philadelphia Inquirer opnieuw publiceerde dat Trump op 18 oktober had gesproken over „gijzelingsonderhandelingen”, zonder een gevangene bij naam te noemen. [11]

ABC News meldde op 20 oktober, onder verwijzing naar twee Amerikaanse functionarissen en een andere persoon die bekend was met de zaak, dat Witkoff en Trumps schoonzoon Jared Kushner de gesprekken leidden, die waren toegespitst op Hubbard. Volgens de bronnen bevonden de onderhandelingen zich in de laatste fase, maar was er nog niets afgerond en kon de regeling nog mislukken of qua reikwijdte veranderen. [7]

Trump zei die dag dat hij uitgebreid met Poetin over Hubbard had gesproken en om zijn vrijlating had gevraagd. In een apart bericht waarin hij op 21 oktober de uitkomst bekendmaakte, zei hij dat de VS „niets hoefden terug te geven”. Dat was zijn uitleg van de voorwaarden, niet een openbaar gemaakte overeenkomst. [7] [12]

In het bericht over de sancties zei Trump ook dat tal van mensen die onmiddellijke sancties hadden geëist, hadden gebeld om hun excuses aan te bieden. Hij noemde geen van die bellers en gaf geen data van die gesprekken. [1]

Hoewel Rubio sprak over een evaluatieperiode van 60 dagen, bevat het presidentiële besluit geen automatische afloop na die periode. De opschortingen blijven van kracht totdat Trump of de aangewezen functionarissen bepalen dat verdere maatregelen gepast zijn. [2]

Een nieuwe escalatie van sancties had gevoelige onderhandelingen in gevaar kunnen brengen. Maar de opeenvolging van een opschorting, gesprekken en een vrijlating bewijst niet dat de overeenkomst afhankelijk was van het achterwege laten van de nieuwe maatregelen. Hubbards vrijheid is een concreet resultaat; Trumps zekerheid over wat sancties zouden hebben opgeleverd, blijft onbewezen in het openbare relaas van de overeenkomst.