Meer munitie produceren maakt de voorraad niet onuitputtelijk

Doorvechten kan meer risico betekenen

Pentagonwoordvoerder Sean Parnell verzekerde op 15 september dat alles beschikbaar was om aan te vallen op het tijdstip en de plaats die de president zou kiezen. Het Witte Huis sprak van ruim voldoende munitie voor alle strategische doelen van de president en daarboven. Beide verklaringen bevatten geen controleerbare voorraadaantallen. [4]

Parnells verzekering hoeft niet strijdig te zijn met zorgen over schaarste. In hun analyse van de situatie in april concludeerden Cancian en Park dat de Verenigde Staten onder plausibele scenario’s voldoende raketten hadden om de oorlog tegen Iran voort te zetten. Maar de ruimer beschikbare alternatieve aanvalswapens hadden een korter bereik, waardoor de vliegtuigen of andere platforms die ze lanceerden meer gevaar liepen. Grootschalig gebruik vereiste luchtoverwicht. Kunnen blijven aanvallen zegt dus nog niet onder welke voorwaarden en met welke risico’s dat moet gebeuren. [5]

Bij landaanvalskruisraketten zag CBO relatief minder beperkingen, dankzij grotere beginvoorraden. Wel kon voortgezet verbruik ook daar de toekomstige inzet beperken. Niet iedere wapencategorie staat even zwaar onder druk. [3]

Meer leveringen zijn nog geen grotere voorraad

Tegenover het verbruik staat echte industriële groei. RTX meldde in de eerste helft van 2026 driemaal zoveel Tomahawks te hebben geleverd als in dezelfde periode van 2025. Lockheed Martin rapporteerde over 2025 de levering van 620 PAC-3 MSE-onderscheppers, ruim twintig procent meer dan een jaar eerder. Dat zijn opgaven van gerealiseerde leveringen, niet alleen aankondigingen voor later. [7] [8]

Die groei verdient erkenning. Maar de fabrikantcijfers specificeren niet welk deel uitsluitend Amerikaanse voorraden aanvulde en zeggen niets over de nettobalans na gevechtsverbruik en overdrachten. Een fabriek kan aanzienlijk meer leveren terwijl de militaire voorraad toch daalt. Groeicijfers voor enkele wapens over enkele jaren onderbouwen bovendien geen historisch record voor de totale Amerikaanse munitieproductie of voorraadopbouw.

De looptijd van de nieuwe contracten laat zien waarom dat verschil ertoe doet. Een zevenjarig Tomahawk-contract moet opschaling naar meer dan duizend raketten per jaar ondersteunen, voor de Amerikaanse marine én bondgenoten. Bij PAC-3 MSE moet een eveneens zevenjarige contractwijziging onder meer een verdrievoudiging van de productiecapaciteit tegen eind 2030 mogelijk maken. Dat zijn belangrijke stappen, maar capaciteit die nog moet worden opgebouwd ligt vandaag niet in een magazijn. [7] [9]

CBO verwachtte dat herstel van de onderscheppervoorraden waarschijnlijk minstens vijf jaar zou kosten, zelfs bij verhoogde productie. De opschaling kan de kwetsbaarheid verkleinen; zij wist de tussenliggende jaren niet uit. [3]