Door Trump gedeeld scenario over uitzetting van Omar laat belangrijke juridische obstakels buiten beschouwing

Het geschil speelt zich af tijdens Omars campagne voor herverkiezing en terwijl de regering het intrekken van het staatsburgerschap in bredere zin tot prioriteit maakt. Trump had al steun uitgesproken voor het afnemen van haar staatsburgerschap: Reuters meldde dat hij in januari, toen The New York Times hem vroeg of ze dat moest verliezen, antwoordde: “Oh, absolutely.”

Verschillende routes, verschillende juridische toetsen

CNN meldde op 17 oktober dat onderzoekers nagaan of Omars vader haar leeftijd verkeerd had opgegeven toen ze in 2000 het staatsburgerschap verkreeg, en of onjuiste verklaringen waren herhaald in recente overheidsdocumenten, zoals paspoortformulieren.

De wet die toen van kracht was, stond een kind onder bepaalde voorwaarden toe automatisch staatsburger te worden door de naturalisatie van een ouder, onder meer als het kind jonger was dan 18 en rechtmatig permanent verblijf had. Daardoor kan haar leeftijd op het relevante moment doorslaggevend zijn. Of aan die oorspronkelijke voorwaarden was voldaan, is een andere vraag dan of een later formulier een onjuiste datum bevatte.

Voor het strafbare feit van het onrechtmatig verkrijgen van naturalisatie stelt de federale wet doorgaans een vervolgingstermijn van 10 jaar, gerekend vanaf het strafbare feit — een termijn die Jarretts column niet noemt. Dat vormt een aanzienlijke belemmering voor aanklachten die uitsluitend zijn gebaseerd op vermeende naturalisatiefraude in 2000. Het sluit afzonderlijke, recente strafbare feiten van het soort dat CNN beschrijft niet uit.

Een leugen over een geboortedatum is evenmin automatisch naturalisatiefraude. In de uitspraak uit 2017 in Maslenjak v United States oordeelde het Hooggerechtshof dat voor een veroordeling op grond van artikel 1425(a) vereist is dat een onrechtmatige handeling “played some role” bij het verkrijgen van het staatsburgerschap. Als iemand daadwerkelijk in aanmerking kwam voor het staatsburgerschap, is dat een volledige verdediging tegen die specifieke aanklacht.

Een veroordeling wegens het onrechtmatig verkrijgen van het eigen staatsburgerschap verplicht de rechter dat in te trekken; een aanklacht alleen doet dat niet. De regering kan ook een civiele zaak tot intrekking beginnen zonder voorafgaande strafrechtelijke veroordeling en zonder tijdslimiet. Zij moet aantonen dat het staatsburgerschap onrechtmatig is verkregen, of via het achterhouden van wezenlijke informatie dan wel een opzettelijke onjuiste voorstelling van zaken. De Congressional Research Service omschrijft de civiele bewijsnorm als “clear, convincing, and unequivocal evidence which does not leave the issue in doubt”.

Jarrett heeft gelijk dat fraude door een ouder het via die ouder verkregen staatsburgerschap in gevaar kan brengen. Als de naturalisatie van de ouder wordt ingetrokken wegens het achterhouden van wezenlijke informatie of een opzettelijke onjuiste voorstelling van zaken, voorziet de wet in verlies van het afgeleide staatsburgerschap, ongeacht waar iemand woont. Een afzonderlijke bescherming voor inwoners van de VS geldt voor bepaalde andere gronden voor intrekking, maar niet voor die frauderoute. De oorspronkelijke grondslag voor het staatsburgerschap en de redenen voor een eventuele aanvechting zijn dus van belang.

Zelfs als het staatsburgerschap zou worden ingetrokken, blijft uitzetting een afzonderlijke beslissing. Iemand van wie het staatsburgerschap is ingetrokken, keert doorgaans terug naar de eerdere immigratiestatus; in de gewone uitzettingsprocedure beslist een immigratierechter of een wettelijke grond voor uitzetting van toepassing is. Jarretts kop beschrijft een juridische mogelijkheid, maar de doorzoeking bewijst niet dat aan de voorwaarden voor Omars uitzetting is voldaan.